بازتوانی پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین برنامه‌های فیزیوتراپی است. پروتکل استاندارد ۹ ماهه به ۵ مرحله تقسیم میشود: مرحله حاد (هفته ۰–۲)، مرحله تقویتی اولیه (هفته ۲–۶)، مرحله تقویتی پیشرفته (هفته ۶–۱۲)، مرحله بازگشت به ورزش (ماه ۳–۶) و مرحله بازگشت به ورزش رقابتی (ماه ۶–۹). هر مرحله دارای معیارهای خروج مشخصی است که باید بدون خطر عبور کنید.
در مرحله حاد، هدف کاهش تورم، بازگرداندن دامنه حرکتی (به‌ویژه فلکشن کامل و اکستنشن متقارن) و فعال‌سازی عضله چهارسر است. تمرینات شامل انقباض ایزومتریک، پمپاژ مچ پا، کشش ملایم پاتلا و راه رفتن با عصا (تا زمانی که لنگ نداشته باشید) است. در هفته ۲ تا ۶، تمرینات تقویتی پیشرفت می‌کنند: اسکوات با وزن بدن، پل تک‌پا، روئینگ با کش، و تمرینات پروپیوسپشن. در این مرحله، فلکشن زانو باید به ۱۲۰ درجه برسد.
مرحله ۳ (هفته ۶–۱۲) روی قدرت، استقامت و کنترل عصب-عضله تمرکز دارد. معیار کلیدی: قدرت چهارسر باید حداقل ۸۰٪ سمت سالم باشد (تست ایزوکینتیک Biodex). تمرینات شامل اسکلات با وزنه، لانژ، پلانک و تمرینات تعادلی پیشرفته (مثل تعادل روی سطح ناپایدار) است. در این مرحله، تمرینات اگزیومتریک و پلیومتریک سبک شروع می‌شوند. بسیاری از بیماران در این مرحله اشتباهاً فکر می‌کنند «خیلی خوب شده‌اند» و تمرینات را قطع می‌کنند — این بزرگ‌ترین عامل شکست بازتوانی است.
بازگشت به ورزش (RTS) تنها زمانی ایمن است که چهار معیار برقرار باشد: قدرت چهارسر و همسترینگ ≥۹۰٪ سمت سالم، تست‌های عملکردی (تک‌هاپ، ترپل هاپ، سی‌هاپ) ≥۹۰٪، بدون تورم و درد، و آمادگی روانشناختی (ACL-RSI ≥۶۵). برای ورزش‌های چرخشی (فوتبال، بسکتبال، اسکی)، حداقل ۹ ماه صبر کنید؛ بازگشت زودتر از ۹ ماه، خطر آسیب مجدد را ۴ تا ۷ برابر افزایش می‌دهد. حتی پس از بازگشت، برنامه تمرینی پیشگیرانه باید تا ۱۲ ماه ادامه یابد.